|
26 oktober 2007
5 uur loopt de wekker af. Echt lekker geslapen heb ik niet. Ik wil toch op tijd zijn en mij zeker niet verslapen. Gisteren nog een oplossing gezocht voor Elvira die door de ziekt van Myra alleen zou zitten in een gastgezin. Toch nog maar even controleren of ik alles ingepakt heb en of alle formulieren en overzichten in m’n tas zitten. De rest van de familie is ook wakker en iedereen komt beneden. Dan toch even een flinke tegenvaller: Roos voelt zicht niet lekker een heeft een temperatuur van 39 graden, echt koorts dus. Ze kan niet mee. Dat hakt er bij mij toch wel ven flink in, ze keek er zo naar uit. Ze gaat wel mee om Karen en mij uit te zwaaien. Dat moet wel zwaar geweest zijn als je 55 man ziet vertrekken terwijl je zelf zo graag was meegegaan.
Bij het zwembad aangekomen zijn er al wat mensen en de rest druppelt gestaag binnen. Alle reisdocumenten worden verzameld; zo weten we meteen of iedereen aanwezig is. De bus arriveert ook en we kunnen op tijd vertrekken. Uitgezwaaid door de ouders en andere familie beginnen we aan een lange reis. De eerste 2 ½ uur wordt de bus bestuurd door iemand die ons naar België vervoert. Hij heeft netjes op zijn papieren staan tot waar hij ons moet brengen. Daar neemt Frans de bus over en gaan we met hem verder naar en door Engeland op weg naar Bingley. Dit was een slecht moment in de reis. Er is een verkeerde plek afgesproken voor de chauffeurs. Hierdoor moeten we een uur wachten en omdat we op de verkeerde weg zitten ook nog een half uur omrijden. Door dit voorval komen we ook een stuk later aan bij de tunnel, voor de trein die ons van Calais naar Fokstone brengt. De sfeer in de bus lijdt er niet onder. Het is heel erg gezellig en iedereen heeft het goed naar zijn zin. De nodige films komen voorbij en zo gaat ook de tijd door.', '
In Engeland gaat het eerste deel naar behoren, maar door de latere aankomst in Engeland komen we echt vol in de avondspits terecht en dat begint al bij Londen. Op de andere wegen richting Bradford zijn volop wegwerkzaamheden, hierdoor loopt de vertraging verder en verder op. Robert belt regelmatig op hoever we zijn. Helaas doen we soms wel een half uur over enkele kilometer of beter gezegd miles. Uiteindelijk hebben we ook het laatste oponthoud achter ons gelaten en komen we om kwart voor 9 Engelse tijd(busreis van 15 uur) bij de Bingley rugbyclub aan. Zoals altijd worden we weer fantastisch onthaald. Voor de ouderen van ons is het ook echt een weerzien met vrienden die we al een flink aantal jaren kennen. Snel worden de kinderen aan de gastgezinnen voorgesteld en reist bijna iedereen af naar een verblijfadres voor 1 weekend. Met Robert ga ik naar een Fish en chipsplek om even een stuk of 30 pakketjes eten op te halen. In de keuken van Di en Simon is het een drukte van belang. Daar wordt staande met een drankje het eten naar binnen gewerkt en is het weekend dus echt begonnen. De vermoeidheid is wel te zien op de gezichten, maar een aantal gaan toch nog even een biertje halen ergens.
Zaterdag 20 oktober
Om 9 uur maakt Robert mij wakker. Lekker geslapen. Samen met hem rij ik naar Salt Mill en omgeving in het “buurthuis” daar wordt een ontbijt klaargemaakt. Di is al weer hard aan het werk als we daar aan komen. Ik help nog even mee de spullen klaar te zetten en vanaf half elf wordt er lekker gegeten en kunnen de eerste ervaringen uitgewisseld worden. We horen geen klachten, iedereen lijkt zich al helemaal thuis te voelen. Na het ontbijt krijgen we met gidsen een rondleiding door dit historische deel van de stad. Iedereen krijgt een boekenlegger met een naam van een historische bewoner van het stadje. Zo kun je uitzoeken waar je gewoond zou moeten hebben, wie je buren zouden zijn geweest en hoe belangrijk je was halverwege de vorige eeuw. Ik vond het erg leuk.
De middag was vrij te besteden. Met Remko, Guido en Richard ben ik bij rugbywedstrijd wezen kijken. Door het mooie weer was dat absoluut geen straf en Dave, de gastheer van Remko was extra opgewekt omdat de plaatselijke favoriet ook de wedstrijd nog won. Anderen gingen naar een voetbalwedstrijd, er werd gewinkeld en weer anderen mochten met een bowling bal aan de gang.
Om half 7 begon de wedstrijd en daar kwamen we elkaar weer tegen. Ruben en Nienke deelden voor de wedstrijd nog vaantjes uit aan onze tegenstanders. De wedstrijd zelf liep heel vlot. Ondanks de vermoeidheid werd er heel behoorlijk gezwommen en konden we met een nette 4e plaats de wedstrijd beëindigen. Na de wedstrijd met Robert naar een Italiaans restaurant. Niet om onze middenstanders tekort te doen, maar ik heb nog nooit zo’n lekkere Lasagne gegeten. Inmiddels had er zich al een groep in een pub gemeld waar wij aansloten een ook even een paar biertjes naar binnen werken. Met Remko, Frank, Tom, Shane, Erik, Robert, Neil, zijn vriendin, Tom en Hannah nog even verderop. Om half 1 vond ik het genoeg. Immers de volgende dag weer naar een pretpark. De rest van de anderen heb ik niet meegekregen. Het werd wel erg laat en Remko heeft nog een deur gesloopt. Maar dat hoorden we de andere dag pas.
Zondag 21 oktober
7 uur loopt de wekker weer af ( De klop van Robert op mijn deur). Snel ontbijten en hup naar de rugbyclub. Iedereen verzamelt om 8 uur en op weg met 2 bussen naar het pretpark Flamingoland. Ze voorspellen prachtig weer, dus dat moet lukken. Bij het pretpark is het echter erg mistig en dus ook koud, een graad of 5 a 6. Pas om een uur of 2 breekt de zon door en wordt het aangenaam. ’s Morgens hebben er wat heren nog wat last van het late avondje. Er wordt weinig gezegd en de gezichten zijn niet heel fris. “De oude mannen” begeven zich van restaurant naar restaurant om zo te proberen wat te herstellen. Onderweg in het pretpark kom je elkaar steeds weer tegen. Het lijkt lang om daar tot 4 uur te blijven, maar het is voor niemand een probleem. Iedereen vermaakt zich en vooral Wilma zorgt voor de nodige hilariteit. Ze zit op de motors en hangt op haar kop in de achtbaan. Na een bezoek in de motors zegt ze toch wel iets wazig te zien. Het blijkt dat haar bril nog maar 1 glas heeft……… Mijn hoogtepunten waren de ritjes op de motors met Paul en met Di. Dat was genoeg.Om 6 uur zijn we weer terug bij de rugbyclub. Snel naar “huis”, even opfrissen. Robert zijn vrouw heeft fantastisch gekookt en ik krijg een heerlijke maaltijd voorgeschoteld. Snel omkleden en hup naar de feestavond. Ze hebben geweten dat de Watervrienden Lisse er waren. De dansvloer was bijna geheel voor onze mensen. Er werd volop gedanst en ook de karaoke was in trek. Hoogtepunt was daarbij uiteraard van de pointer sisters: Martijn, Remko en Cok. Wij hebben het platencontract afgeslagen. Tijdens die avond wordt ik door veel gastgezinnen aangesproken. Echt allemaal zijn ze positief over hoe onze kinderen zich gedragen. Geloof me: Dat is erg leuk om te horen. Een feestavond om te onthouden. Om ongeveer 12 uur gingen de laatste mensen naar huis en kon ik nog een korte nacht bij Robert doorbrengen. Weer slecht geslapen, je wilt immers toch op tijd wakker zijn.
Maandag 22 oktober
Vier uur ben ik al wakker, ik blijf nog wel liggen tot kwart voor 5 en ga naar beneden. Snel een broodje en een jus d’orange. Dan de chauffeur ophalen bij het hotel, Hij kan achter Robert aan naar de opstapplaats voor het vertrek. Om 10 voor 6 zit iedereen en kunnen we aan de terugreis beginnen. Zoals elke 2 jaar brengt Robert ons weer keurig naar het begin van de snelweg. Helaas missen we daar de M62, zodat we over Manchester moeten rijden. Achteraf per abuis een prima keuze, we kunnen achter elkaar doorrijden. Paul schakelt zijn navigatiesysteem van thuis in en zo vinden we prima de weg. De reis verloopt prima, geen zieken en op tijd bij de tunnel. In België wisselen we weer van chauffeur en zelfs dit gaat goed. Het laatste uurtje wordt er nog gezellig gezongen, waaronder de topper: En Adam sloeg Eva………. Ook Geert toont zijn zangkwaliteiten, ik ben nog niet overtuigd. Kwart over 8 parkeert de chauffeur bij ons clubhuis. Ook hier een warm onthaal van de mensen die ons op staan te wachten ondanks de kou buiten. Weer veilig thuis. Het lijkt wel of de vermoeidheid nauwelijks nog aanwezig is.
Slot:
Het is nu dinsdagavond. Ik denk nog even na over dit weekend, een samenvatting vanaf donderdag avond 12 uur ’s nachts tot maandagavond:• 18 uurtjes slaap in 4 nachten;
• 35 uur in de bus
• 6 uur pretpark
• 3 uur ontbijt
• 2 uur historie
• 3 uur rugby
• 4 uur feestavond
• 3 uur zwembad
• 12 uur eten/stappen en gezellig samenzijn
• 2 uurtjes weet ik niet
Hoe het was?? Erg leuk!!!!! Wat nu? Volgend jaar gaan we het hier dunnetjes overdoen en over 2 jaar gaan we weer!!!
Cok
Iedereen bedankt, Wilma, Jacqueline, Paul en Geert en vooral iedereen die mee geweest is. Want daarom was het zo gezellig. Volgend jaar rekenen wij op jullie om de Engelsen onderdak te geven.
Wij deden het graag voor jullie.
Martijn, Remko en Cok.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
